සොඳුරු කෙඳිරුම

මා ලියන හැම කවියකම
අවසානයේ හෝ කොතැනක
නුඹ ඉන්නවා අසුන් අරගෙන
සෙනෙහසේ ගැඹුරුම දහම
තියෙන්නෙත් අන්න එතන ය

උද්‍යානයේ බංකුවක
එක ම එක දිනක් හෝ
අසුන් ගන්නට තිබ්බානම්
කිසිත් නොදොඩා
හිදින්නම් ඔය ඇහි පියන් යට

අහම්බෙන් නමුත් දෑත් පැටලෙන
තත්පර දෙක තුන
දිවි මගේ කම්කටොලු නිවාලන
ඒ තමයි දිව ඔසුව
නුඹ ඒ බවක් දන්නවා ද සොඳුර

ඉඳහිටක දී හීනෙන් ඇවිත්
(දැන් දැන් නිතරම)
නුඹ දීලා යන හීතල හාද්ද
මං උදේට මූණ හෝදන්නේ නෑ
මේ ඇත්තමයි එදාට

හ්ම්ම්…..

මතකද
ඒ සොදුරු කෙදිරුම

හ්ම්ම්…..

කලාතුරකින් ගන්න ඇමතුමක
අවසානයේ අමුණන

“ගුඩ් නයිට්
බුදු සරණයි!
ආ…. ”
කියලා බාගෙට කොදුරන
මතකද සොදුරියේ
ඒ සොදුරු කෙදිරුම


කළණ දම්සර

Recommended For You

About the Author: Editor(A)